پایان جنگ همه علیه همه؟

[ad_1]

آفتاب‌‌نیوز :

«ویروس کرونا به جهان فرمان ایست داده است؛ آن ‌هم جهان پرشتاب کنونی که آدم‌هایش تحمل چند ثانیه منتظر ماندن برای بازشدن ویدئو یا عکسی در فضای مجازی را ندارند و تحمل این وضعیت برای آنان مصداق صبر ایوب است. این توقف و سکون، تجربه حیرت‌انگیز رخدادی است که هرگز آن را پیش‌بینی‌ نکرده بودند. باورشان نمی‌شد کسی بتواند این‌ چنین به کل جهان فرمان ایست بدهد؛ آن ‌هم جهان سرمایه‌داری که هیچ فرمانی را خلاف منافع خود برنمی‌تابد. اما اینک، این جهان در حال زانوزدن است و نگران از آینده پیش‌‌ِ رو. همین نگرانی دولت‌ها را واداشته است تا در پی حفظ اقتدار خویش باشند؛ اقتداری که اگر دیر بجنبند از کفشان خواهد رفت. این نکات در سخنان رؤسای دولت‌های گوناگون قابل رؤیت است. هر کدام از رؤسای دولت‌ها تلاش می‌کنند برمبنای تأکید بر اقتدار خویش سخن بگویند. حسن روحانی درپی آن است نشان بدهد اوضاع در کنترل او است و اگر مردم به وظیفه‌شان عمل کنند، جای نگرانی نیست. ترامپ با بهره‌گیری از استراتژی «کشتی‌کج» مدعی است که ضربه‌های هولناکی برای مردم آمریکا در راه است. او بیش از آن که بخواهد از اقتدار دولت خود بگوید، پرده از قدرت دشمن خویش برمی‌دارد تا هرگونه نتیجه‌ای را به اقتدار دولت خود منتسب کند.

آن چه بیش از هر چیز دولت‌ها را نگران کرده، فروپاشی است؛ فروپاشی این باور که «به دولت ایمان داشته باش!» اگر خرافه‌های سنتی در اذهان انسان‌های شکاک فروپاشیده، به همان نسبت خرافه‌های تازه‌تری در اذهان خرافه‌باوران شکل گرفته است. این نسبت را می‌توان به دولت‌باوران و ناباوران دولت‌ها هم تعمیم داد. اما آن چیزی که دولت‌های سرمایه‌داری را به هراس انداخته، آگاهی است؛ آگاهی از چیزی که در بیرون رخ می‌دهد و نه در درون. آگاهی به این که روزی فراخواهد رسید که دولت‌ها فرومی‌پاشند و جهان بدون ماشین دولت اداره خواهد شد. وقتی میل به بقا بر فراز امیال دیگر در پرواز است و دشمن مشترک در روبه‌رو است، مفهوم هابزی «جنگ همه علیه همه» دیگر محل مناقشه خواهد بود و آدمی تکیه‌گاهی جز آدمی نخواهد داشت. این تجربه شگرف تا حدودی اتفاق افتاده است. آیا ادامه وضعیت موجود به تهی‌شدن منابع دولت و جنگ بقا منجر خواهد شد؟ این آزمونی تاریخی است و ادامه جنگ کرونا با آدم‌ها، چهره‌های تازه‌ای از بشریت عیان خواهد کرد.‌ اینک آدمی برای پایداری در هستی خود با تمام توان تلاش می‌کند؛ تلاشی بیش از صیانت نفس. در واقع انسان در این هنگامه در پی افزایش و گسترش نیروی خود است تا بتواند در برابر آن چه امروز حیاتش را به خطر انداخته، مقاومت کند. حتی اگر این مقاومت عقب‌نشینی به سنگرها و خاک‌ریزهای اول (خانه) باشد.

این عقب‌نشینی پیام روشنی برای آیندگان دارد. پیروزی انسان در این جنگ، سیاست ایران و جهان را از منظری دستخوش تغییر خواهد کرد، چه‌بسا از جنگ به‌درآمدگان، دیگر آدم‌های مطیع دیروز نباشند. سرپیچی از میل دولت معنای دیگری خواهد یافت که دیگر نه تمرد است، نه انقلاب و بیش از هر چیز احترام به خود است. احترام به آدمی که سربلند از یک مبارزه با اتکا به همنوعانش بیرون آمده است. چندان دور نیست که این پرسش اساسی در اذهان مردم شکل بگیرد: «چگونه قلیلی از افراد، کثیری از مردمان را به خدمت خویش درمی‌آورند؟»

آنچه ویروس کرونا را بااهمیت جلوه داده، احیای «حس مبارزه‌جویی» است. این مفهوم، مفهوم سترگی است: بازگشت انسان به درک و دریافت مجدد از حس مبارزه‌جویی، این‌ بار از معبری دیگر. آدمی دریافته برای این مبارزه بدون سازمان‌دهی قادر به پیروزی نخواهد بود. این سازماندهی بی‌شباهت به سازماندهی آزادی‌خواهان برای رهایی از سلطه نیست. مگر نه این که برای هر مبارزه‌ای حس مبارزه‌جویی و سازماندهی اهمیت ویژه‌ای دارد؟ آدمی در مواجهه با کرونا این حس‌های گمشده را بازخواهد یافت، شاید پیروزی در برابر این ویروس، به‌ظاهر نمایانگرِ اقتدار دولت‌ها باشد، اما این واقعیت را آشکار می‌کند که در جهانِ سرمایه‌داری دولت‌ها تاکنون جز تثبیت سرمایه و انباشت آن مسئولیت دیگری نداشته‌اند. از این منظر عملکرد دولت چین قابل فهم است.

چین با نظارت و کنترل بیشتر، بیش از آن که دغدغه نجات ملتی بزرگ را داشته باشد که قطعا داشته است، سودای صیانت از ثبات و اقتدار دولت خود را در سر داشته است. دولتی که به کارکردهای ایدئولوژیک واقف است و یقینا برای حفظ اقتدار دولت، تکنولوژی‌های نظارتی و انضباطی را افزایش خواهد داد. گیرم این افزایش موجب نجات جان‌ انسان‌های بسیاری باشد ولی در این میان تردیدی نیست که بیش از هر چیز این دولت است که حیات و اقتدارش را بازآفرینی می‌کند و در گذر ایام دست بالا را می‌یابد. کشورهای توسعه‌یافته و در حال‌ توسعه هریک به شیوه‌ متفاوتی درصدد حفظ اقتدار خویش‌اند و این‌ بار تقدیر این‌گونه رقم خورده است که بازسازی اقتدار دولت‌ها نه در جنگ و کشتار بی‌رحمانه انسان‌ها، بلکه در گرو نجات جان انسان‌های بی‌شماری باشد که پناهگاهی جز دولت‌های خود ندارند.»

[ad_2]

Source link

آمریکا با درخواست وام ایران از صندوق بین‌المللی پول موافقت می‌کند؟

[ad_1]

آفتاب‌‌نیوز :

با شیوع بیماری کرونا در ایران، رئیس کل بانک مرکزی کشورمان اعلام کرد که ایران مبلغ 5 میلیارد دلار از صندوق بین المللی پول برای تامین هزینه های مقابله با کرونا وام درخواست کرده، این مبلغ از 50 میلیارد دلاری که صندوق بین المللی پول برای مقابله کارونا تخصیص داده، درخواست شده است.

اما مهم ترین ابهامی که از ابتدا در خصوص این وام صندوق بین المللی پول وجود داشت، این بود که آیا با وجود سهم و رای بالای آمریکا در این صندوق، امکان دریافت این وام وجود دارد یا خیر؟ چراکه براساس مکانیزم های صندوق بین المللی پول، میزان رای کشورها براساس سهم مشارکت آنها در صندوق تعیین می شود و با هم برابر نیست. براساس اطلاعات مندرج در سایت صندوق بین المللی پول، آمریکا با بیشترین سهم رایش 16.51 آرا محسوب می شود و رای ایران 0.74 درصد آرا است.

درصد رای و سهم ایران و آمریکا در صندوق بین المللی پول

علاوه براین همانگونه که براساس قوانین داخلی صندوق بین المللی پول، تصمیمات در این نهاد براساس اکثریت آرا انجام می‌گیرد، بنابراین رای آمریکا به عنوان کشوری که رایش بیشترین درصد آرا را دارد در تصمیمات این صندوق از جمله اعطای وام به کشورها، تاثیر زیادی دارد.

اما نکته قابل توجه این است که آمریکا براساس قوانین داخلی خود نمی تواند برای پرداخت وام به ایران رای مثبت دهد و نماینده این کشور در صندوق بین المللی پول موظف است که با این وام مخالفت کند. وزارت خارجی آمریکا در سال 1984 براساس قوانین آمریکا از جمله «بخش 6(j) قانون اداره صادارت(Export Administration Act)»،«بخش 40 کنترل صادرات تسلیحاتی(Arms Export Control Act)» و «بخش 620A کمک های خارجی آمریکا(Foreign Assistance Act)» ایران را به عنوان کشور حامی تروریسم شناسایی کرده است (منبع: سایت وزارت خارجه آمریکا).

براساس بخش 1627 قانون موسسات مالی بین المللی آمریکا نیز نماینده این کشور موظف است در موسسات مالی بین المللی رای منفی به درخواست وام کشورهایی که وزارت خارجی آمریکا، آنهارا حامی تروریسم معرفی کرده است، بدهد.

بنابراین براساس قوانین آمریکا، نماینده این کشور در صندوق بین المللی پول نمی تواند به درخواست وام ایران رای مثبت دهد.از طرف دیگر تجربه وام صندوق بین المللی پول به کشورهای دیگر نشان می دهد که این صندوق معمولا شروطی برای اعطای وام به کشورها اتخاذ می کند که اجرای آنها کشورها را با بحران های شدیدی رو به رو می کند. در مورد اختصاص وام در زمینه کرونا نیز، صندوق بین المللی پول همین نکته را یادآور شده است که تخصیص وام برای مهار کرونا تنها با رعایت سیاست های خاص اقتصادی و تعهد کشور وام گیرنده به اجرای آنها قابل انجام است.

در نتیجه، با توجه به اینکه آمریکا از نظر قوانین داخلی خود حق موافقت با اعطای وام به ایران را ندارد، تنها در صورتی امکان دارد با اعطای وام به ایران موافقت کند که برای ایران و اقتصاد آن نقشه خاصی را مدنظر داشته باشد که آن را از طریق سیاست های تحمیلی صندوق بین المللی پول دنبال می کند.

[ad_2]

Source link

درمان قطعی آزمایشگاهی کرونا با داروی ضد شپش سر

[ad_1]

آفتاب‌‌نیوز :

به نقل از دیلی میل، محققان استرالیایی دریافته‌اند داروی ایفرمکتین قابلیت نابودی ویروس مرگبار کرونا را دارد.

آنها دریافتند این داروی شپش سر ضد انگلی موجود در سرتاسر جهان می‌تواند طی ۴۸ ساعت ویروس کرونا را در آزمایشگاه بکشد.

این مطالعه محققان دانشگاه موناش نشان داده است که یک دوز از داروی مذکور می‌تواند جلوی رشد ویروس SARS-CoV-۲ را که عامل بیماری کووید-19 است، در کشت سلولی بگیرد.

دکتر “کایلی وگتاف”( Kylie Wagstaff) محقق این مطالعه گفت : ما دریافتیم که حتی یک دوز از این دارو می‌تواند ظرف 48 ساعت آر.ان.ای ویروسی را حذف کند و به طور موثری کلیه مواد ژنتیکی ویروس را از بین ببرد و حتی ظرف 24 ساعت هم کاهش قابل توجهی در آر.ان.ای ویروس ایجاد کرد.

در حالی که نحوه عملکرد این دارو بر ویروس هنوز مشخص نیست اما قدم بعدی دانشمندان این است که دوز مناسب آن برای انسان راتعیین کنند و اطمینان حاصل کنند که دوز مورد استفاده در شرایط آزمایشگاهی برای انسان بی‌خطر است.

دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند تا آزمایش این دارو روی انسان احتمالا یک ماه طول خواهد کشید.

ایفرمکتین یک داروی ضد شپش سر تایید شده از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا است که پیشتر در شرایط آزمایشگاهی روی از بین بردن ویروسهای HIV، زیکا و آنفلوآنزا نیز موثر بوده است.

[ad_2]

Source link

پزشکان در آمریکا تاکید کردند؛ احتمال انتقال کروناویروس حتی پس از بهبود علائم

[ad_1]

بررسی‌های جدید نشان می‌دهد: افراد مبتلا به موارد خفیف بیماری کووید-۱۹ حتی پس از آنکه از وضعیت جسمی بهتری برخوردار شوند تا هشت روز پس از رفع علائم ظاهریِ بیماری ویروس در بدنشان وجود دارد.

آفتاب‌‌نیوز :

به گفته پزشکان تا هشت روز پس از بهبود علائم بیماری کووید-۱۹، کروناویروس در بدن نیمی از مبتلایان باقی می‌ماند.

یافته‌های این مطالعه بر اساس آزمایشات انجام شده روی تعداد بسیار محدودی از بیماران کووید-۱۹ در چین بدست آمده است.

«لوکش شارما» یکی از محققان این مطالعه از دانشکده پزشکی ییل در آمریکا گفت: مهمترین یافته بدست آمده از مطالعه این است که در بدن نیمی از بیماران، حتی پس از رفع علائم بیماری این ویروس وجود دارد. در واقع بیمارِ بهبودیافته برای مدت یک تا هشت روز می‌تواند ناقل بیماری باشد.

به گفته متخصصان امکان انتقال بیماری کووید-۱۹ حتی پس از رفع علائم وجود دارد و بنابراین بیماران بهبود یافته نیز به ادامه درمان و مراقبت نیاز دارند چرا که همچنان آلوده هستند.

به گزارش هلث دی نیوز، محققان تاکید کردند که لازم است تحقیقات بیشتری انجام گیرد تا مشخص شود آیا احتمال انتقال این ویروس در مراحل پایانی بیماری نیز وجود دارد یا خیر؟

[ad_2]

Source link

«کرونا» هم خانه‌نشین‌شان نکرد

[ad_1]

آفتاب‌‌نیوز :

البته این تنها بخشی از ماجراست چون همه کودکان کار، الزاماً در خیابان کار نمی‌کنند و خیلی از آنها در زیرزمین‌ها و کارگاه‌هایی نامناسب مشغول به کارند و ممکن است دور از چشم‌ها در معرض انواع بیماری‌هایی باشند که یکی از آنها کروناست.

سرو کله اتوبوس زرد و سفید با نقاشی کارتونی‌اش که پیدا می‌شود بچه‌ها با خوشحالی به سویش می‌دوند. روی اتوبوس نوشته: «بچه‌های نان آور همیشه قهرمانن. کرونا: من از بچه‌ها شکست خوردم» راننده‌هایی که سر چهار راه تا چند دقیقه قبل بی‌تفاوت نسبت به بچه‌ها منتظر سبز شدن چراغ راهنمایی بودند، حالا دارند پشت فرمان اتوبوس را دنبال می‌کنند. اتوبوس کنار چهار راه توقف می‌کند و بچه‌ها با خوشحالی بالا و پایین می‌پرند. مددکاران و همیاران مدرسه با لباس‌های مخصوص و ماسک و دستکش پایین می‌آیند. بچه‌ها اسم اتوبوس را گذاشته‌اند «جابزی» یعنی جایی برای بازی. منظم روی چمن‌های حاشیه چهار راه می‌نشینند تا مددکارها برای‌شان از ویروس کرونا و راه‌های مقابله با این ویروس حرف بزنند. آموزش همراه با نقاشی‌هایی تکمیل می‌شود که قبلاً روی برگه‌ها کشیده شده است. در پایان هم بسته‌های بهداشتی و ماسک و دستکش بین بچه‌ها تقسیم می‌شود. چهره بچه‌ها وقتی ماسک می‌زنند و دستکش‌ها را به دست می‌کنند دیدنی است.

نازنین همراه پدر و مادر، و سه برادر و خواهرش در یک اتاق کوچک در حاشیه‌های جنوبی تهران زندگی می‌کند. او وضع زندگی‌شان را این طور توصیف می‌کند: «خانه ما خیلی دور است. دور تا دور حیاط پر از اتاق‌های کوچک است و خانواده‌های زیادی باهم زندگی می‌کنند. ما هم توی یکی از اتاق‌ها زندگی می‌کنیم. بابام جلوی در پرده زده تا کسی داخل را نبیند. تلویزیون هم نداریم ما برای کار سر چهارراه باید هر روز سوار مترو و اتوبوس شویم و شب برگردیم. ما چیزی از کرونا نشنیده بودیم اما از تغییر رفتار مردم و ماسک‌هایی که به صورت‌شان زده بودند فهمیدیم اتفاقی افتاده. یک روز خاله‌های مهربان مدرسه برای سرکشی به خانه آمدند به ما یاد دادند که هر روز باید دست و صورت‌مان را بشوییم و از این به بعد از ماسک و دستکش استفاده کنیم تا مریض نشویم.»

کرونا مشکلات بزرگی به هزاران مشکل این بچه‌ها اضافه کرده و لازم است این روزها بیش از گذشته هوای آنها را داشته باشیم. کودکانی که دورکاری ندارند، مشمول بیمه نیستند، بیمارستانی نمی‌شناسند و… محمد حسن داودی مدیر مدرسه کودکان کار صبح رویش در روزهای سخت کرونایی همراه چند جوان دیگر که دغدغه ایجاد فرصت‌های برابر آموزشی برای کودکان کار دارند و از سال ۹۴ این مدرسه را در دروازه غار به راه انداخته‌اند، یکی از نهادهای مردمی فعالی هستند که تلاش می‌کنند این روزها لااقل بخشی از مشکلات کودکان کار و خیابان را حل کنند. آنها حالا با اتوبوس زرد رنگ‌شان سراغ هزار و ۵۱ دانش آموز خود و همه بچه‌های کار و خیابان می‌روند تا بخشی از مشکلات‌شان را کم کنند.

مدرسه‌ای که دغدغه همیاران آن در کوران کرونا، آموزش اصول ایمنی در برابر بیماری و توزیع لوازم بهداشتی بین کودکان و خانواده‌هاست: «کرونا به مسأله بزرگ مردم دنیا تبدیل شده اما اگر از چشم کودکان کار به این ویروس نگاه کنیم قبل از آمدن کرونا این بچه‌ها هزاران مشکل در زندگی داشتند؛ مشکلاتی مثل تأمین هزینه‌های زندگی و سیر کردن شکم خانواده و اجاره خانه و خیلی چیزهای دیگر. کرونا هم مشکلات آنها را چند برابر کرد. قبل از اینکه کرونا به این شکل شیوع پیدا کند ما در مدرسه سعی کردیم با آموزش کودکان کار و تهیه و توزیع لوازم بهداشتی و اقلامی مثل ماسک و دستکش آنها را از ابتلا به کرونا نجات دهیم. این را هم بگویم که کمتر از ۱۵درصد کودکان کار در جاهایی مثل چهارراه‌ها و خیابان‌ها کار می‌کنند و خیلی از آنها در کارگاه‌ها و زیرزمین‌ها با شرایط خیلی سخت مشغول کار هستند. ۹۰ درصد سرپرست قانونی دارند اما ذهنیت جامعه این است که این بچه‌ها بی سرپرست هستند و همین طور ۸۰ درصد کودکان کار برای تأمین معیشت زندگی خانواده مجبورند کار کنند.»

فاطمه، زهرا و سهراب درباره کرونا می‌پرسند و مددکارها با حوصله به سؤالات آنها جواب می‌دهند. بچه‌ها شناختی از کرونا ندارند و فکر می‌کنند اگر کسی کرونا بگیرد حتماً می‌میرد.

مرضیه پیرمردی یکی از مددکاران مدرسه از نگاه و تصوری که کودکان کار نسبت به بیماری کرونا دارند می‌گوید و تأکید می‌کند کودکان کار این روزها بیشتر از گذشته نیاز به حمایت دارند: «قبل از اینکه بحث کرونا داغ شود وقتی سراغ این بچه‌ها توی چهارراه‌ها و خیابان‌ها می‌رفتیم متوجه می‌شدیم شناختی از این بیماری خطرناک ندارند و یا اصلاً خبر ندارند چنین ویروسی شایع شده است. کودکان کار در خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که در آنها از تلویزیون و فضای مجازی خبری نیست و به همین خاطر از مسائل مختلف مطلع نمی‌شوند. به همین دلیل با مددکارها و مربی‌های مدرسه سوار اتوبوس شدیم و با جابزی سراغ بچه‌ها رفتیم و در کنار توزیع لوازم و مواد بهداشتی به بچه‌ها نحوه نظافت کردن و جلوگیری از ابتلا به کرونا را با نقاشی و کاردستی و بازی آموزش دادیم و این کار هنوز هم ادامه دارد.

این بچه‌ها به شدت در معرض آسیب هستند. کودکی که اسفند دود می‌کند، اگرچه الان با سختگیری و محدودیت‌هایی رو به رو شده ولی به هرحال همچنان فعال است و در هرصورت با همان دست سیاه از مردم پول می‌گیرد و همان دست را هم به صورت و دهانش می‌زند. در مرحله اول باید به این بچه‌ها آموزش دهیم که باید از محلول ضدعفونی و ماسک و دستکش استفاده کنند. در یکی از چهارراه‌ها چند کودک کار همراه با مادرشان کار می‌کنند که روزهای اول مادر مخالفت می‌کرد و می‌گفت همه این‌ها دروغ است و این بچه‌ها با همین دست‌ها غذا می‌خورند و مریض نمی‌شوند. با این وجود بین بچه‌ها بسته‌های بهداشتی و ماسک و دستکش توزیع کردیم و نحوه مراقبت از خودشان را آموزش دادیم .هفته بعد وقتی برای توزیع محلول ضدعفونی و وسایل بهداشتی رفتیم مادر بچه‌ها درحالی که ماسک زده بود و دستکش به دست داشت از بچه‌هاش می‌خواست بیشتر مراقب خودشان باشند و این بار با رغبت محلول‌های ضدعفونی را از ما گرفت. خیلی از کودکان کار توانایی خرید محلول ضدعفونی ندارند و با توجه به اینکه خیلی از این بچه‌ها در خانواده‌های پرجمعیت زندگی می‌کنند می‌توانند ناقل بیماری باشند. بعد از آن به کوره‌های آجرپزی رفتیم و در کنار آموزش بین خیلی از خانواده‌هایی که در این کوره‌ها کار می‌کنند لوازم بهداشتی و محلول‌های ضدعفونی توزیع کردیم.»
این روزها چرخ دستی غلام از حرکت ایستاده اما خود او نمی‌تواند در قرنطینه بماند و دست روی دست بگذارد؛ ۱۲ سال بیشتر ندارد اما دیسک کمر امانش را بریده. کرونا برای او یک شوخی تلخ است؛ برای او که پدرش را از دست داده و مسئولیت زندگی مادر و خواهرانش را برعهده دارد. کار و کاسبی کودکان خیابان خوابیده اما بی‌کاری غلام را به خیابان کشانده. این سرنوشت بسیاری از کودکان کار و خیابان است. کودکانی که کرونا هم نتوانست آنها را خانه نشین کند.

[ad_2]

Source link